In de eerste aflevering van ‘Maison Verhulst’ leggen Peter Van de Veire en zijn vrouw Ilse Van Loy hun ziel bloot. Het koppel praat zonder schroom over de moeilijke start van hun relatie, het pijnlijke gebrek aan contact met Peters dochters en hoe ze samen de storm van de zaak-Eveline doorstonden.
Het is een zeldzame luxe voor Peter Van de Veire (54) en Ilse Van Loy (41): een uitje zonder hun 6-jarige zoontje Lex. In de swingende villa van Gert Verhulst (57) en Ellen Callebout (48) in Saint-Tropez genieten ze van wat quality time en openen ze hun hart over negentien jaar samen, met alle hoogtes en dieptepunten.
Liefde op het eerste gezicht… maar niet wederzijds
De vonk sloeg meteen over bij Peter toen hij Ilse voor het eerst zag. “Ik was aan het werk als dj. Op een bepaald moment zag ik voor mij een vrouw met lang blond haar. Het klinkt belachelijk, maar in mijn beleving draaide ze zich in slow motion om, zoals in een film”, vertelt de radio-dj vol romantiek.
Maar voor de jonge studente van amper 22 jaar was het liefdesgevoel allesbehalve meteen aanwezig. “Ik kende hem niet, ik was daar niet mee bezig”, geeft Ilse toe. Het was uiteindelijk een vriendin die fan was van Peter en een foto wilde die het eerste contact legde. “Langs mijn kant was het geen liefde op het eerste gezicht”, vertelt de kinderpsychiater eerlijk. “Aanvankelijk had ik geen interesse: een veel oudere man met drie kinderen? Nee, dat interesseerde mij niet.”
Plusmama op haar 22ste: “Dat waren evenwichtsoefeningen”
Toch groeide de liefde, al was de weg naar geluk bezaaid met obstakels. Peter had drie dochters uit zijn eerste huwelijk – Jitske (32), Kato (29) en Hebe (25) – en het leeftijdsverschil tussen Ilse en haar nieuwe liefde was groter dan dat tussen Ilse en Peters oudste dochter. “Er zat minder leeftijdsverschil tussen Ilse en mijn oudste dochter dan tussen Ilse en mij”, aldus Peter.
De komst van een nieuwe vrouw in het leven van hun vader viel de meisjes dan ook loodzwaar. “Ze waren alle drie heel kwaad en teleurgesteld, wat ook logisch is”, blikt Peter terug. “Iemand zei ooit: ‘Jij scheidt, maar je kinderen scheiden ook.’ En dat cliché klopt. Kinderen redeneren: ‘Wij hebben daar niet voor gekozen, papa.'”
Voor Ilse betekende dit dat ze op haar 22ste plots in de rol van plusmama werd gekatapulteerd. “Dat waren evenwichtsoefeningen”, zegt ze met een understatement. “Voor zijn kinderen was dat zeker niet gemakkelijk.” Peter vreesde in die moeilijke periode zelfs dat hun prille relatie het niet zou overleven. “Je wilt het beste voor je kinderen en je probeert dat wel te verzoenen. Maar ik dacht voortdurend dat zij dat niet zou volhouden.”
Zeven embryo’s die niets werden: het lange weg naar zoontje Lex
Nadat de relatie de eerste stormen had doorstaan, besloot het koppel voor een eigen kind te gaan. Wat volgde was een emotioneel en fysiek zwaar fertiliteitstraject. “We hebben er heel lang over gedaan om Lex te krijgen, dat was een lang fertiliteitstraject”, onthult Ilse. “Zeven embryo’s werden niets. Ik heb dan een pauze genomen, omdat ik dacht dat ik het even moest laten rusten. Ik ben toen met yoga begonnen en de poging nadien was het prijs. Ik ben ervan overtuigd dat dat heeft geholpen.”
De komst van Lex was een godsgeschenk, maar ook ingrijpend voor het gezin. “Ik liep tegen de 50 aan en ging opnieuw vader worden”, geeft Van de Veire toe. Bovendien zorgde de geboorte van zijn zoontje voor nieuwe spanningen in de al fragiele relatie met zijn dochters. “Toen Lex geboren werd, had ik niet met al mijn kinderen contact. Er zijn periodes geweest waarin ik met sommige dochters geen contact had.”
Pijnlijke realiteit: “Lex had niet eens door dat hij zussen had”
Die situatie leidde tot hartverscheurende momenten. “Er is een moment geweest dat Lex niet eens doorhad dat hij zussen had, omdat ze niet in beeld waren. Op een bepaald moment zeiden we: ‘Lex, dit is Jitske’, waarop hij reageerde: ‘Ah, dus ik heb een zus?’. Waarna wij zeiden: ‘Ja, maar er is ook nog Kato, en Hebe.’ Hij had zoiets van: ‘Oké, ik heb dus nog zussen…'”
Opvallend is wel dat Peters verhaal over de huidige situatie met zijn dochters haaks staat op de realiteit. In het programma beweert Van de Veire dat alle plooien inmiddels zijn gladgestreken. “Intussen is er wederzijds respect en vertrouwen, en is er weer plaats voor liefde en graag zien”, vertelt hij tegen Gert. Zijn oudste dochter Jitske liet woensdag echter via sociale media weten dat ze het contact met haar vader heeft verbroken. Een pijnlijke contradictie die de complexiteit van de gezinssituatie nog eens onderstreept.
De zaak-Eveline: “Ik wil dat je je rug recht en daar door stapt”
Een ander moeilijk hoofdstuk in hun relatie was ongetwijfeld de zaak-Eveline, waarbij Peter en andere bekende Vlamingen slachtoffer werden van catfishing en waarbij naaktbeelden van hen werden verspreid. Voor Ilse was het een zware klap, maar ze koos resoluut voor haar man. “Het is wat het is. Maar je moet elkaar wel in de ogen kunnen kijken en nadenken: wat doen we hiermee? Het voordeel is, en dat klinkt misschien bizar, dat je kan ontdekken dat je iemand ook graag kunt zien en verder kunt kijken dan dat stukje waar hij niet fier op is. Dat is graag zien.”
Sterker nog: de kinderpsychiater spoorde Peter actief aan om fier rechtop te blijven staan toen het schandaal losbarstte. “Op een gegeven moment heb ik echt tegen hem gezegd: ‘Ik wil dat je je rug recht en daar door stapt.’ Ik zie zo veel jongeren die daaraan kapotgaan als er zaken van hen verspreid zijn. Daarom dat ik dat zo belangrijk vond.”
Communicatie als sleutel tot overleven
Hoewel menig relatie zou zijn gestrand door een situatie als de zaak-Eveline, bleek de band tussen Ilse en Peter sterk genoeg. Communicatie was daarin de sleutel. “Ik wil ook graag gezien worden met al mijn kanten, ook de delen waar ik niet trots op ben of waar ik mij voor schaam”, merkt Ilse op. “Ik zou ook niet willen dat Peter mij zou verlaten voor om het even wat.”
Tussen de diepe gesprekken door delen Peter en Ilse ook luchtige details over hun dagelijkse leven: ze slapen het liefst elk onder hun eigen donsdeken en zijn grote fans van gezamenlijke middagdutjes. Het bewijs dat een relatie kan overleven als partners elkaar blijven zien, met alle imperfecties erbij.
