In de intieme setting van het geliefde televisieprogramma ‘De Columbus’ gooit Pascale Naessens (56) het roer volledig om. Waar ze normaal gesproken de regie voert over haar perfect gestileerde wereld van kookboeken en pure voeding, laat de Vlaamse culinaire expert en auteur deze keer alle maskers vallen. Tegenover presentator Wim Lybaert (57) blikt ze openhartig terug op een leven dat bol staat van hoogtepunten, maar ook van diepe dalen. Ze spreekt voor het eerst zo uitgebreid over de schaduwzijde van haar modellencarrière, de onvoorwaardelijke liefde voor haar man Paul Jambers (80) en het onverwerkte verdriet om haar overleden vader.
Van onzeker meisje tot gevestigd auteur: “Ik wist niet wie ik was”
Pascale begint bij het begin. “Ik was lang een onzeker meisje dat geen richting kon vinden in het leven. Ik zwierf een beetje rond, niet wetend wat mijn plek was.” Hoewel ze als model en later als omroepster een bekend gezicht werd, bleef het gevoel van leegte knagen. “Ik beschouwde modellenwerk nooit als een echte job. Het was iets wat ik deed, niet wie ik was. Ook als omroepster, hoe graag ik het ook deed, voelde het alsof ik een rol speelde. Wanneer mensen me op feestjes vroegen wat ik deed, schaamde ik me bijna. Ik moest altijd een antwoord verzinnen of het bagatelliseren.”
Die existentiële crisis duurde tot haar veertigste. Het moment van de waarheid vond plaats in een onverwachte setting: op een markt op Lanzarote. “Ik stond daar tussen de kraampjes fruit en groenten te kopen, helemaal in mijn element. Opeens vroeg iemand me wat ik deed. En zonder ook maar een seconde na te denken, zei ik: ‘Ik ben een auteur.’ Het was alsof ik het eindelijk tegen mezelf zei. Ik was gearriveerd. Ik was niet langer het model of de omroepster, ik was de schrijver die mijn eigen verhaal vertelde.”
De donkere jaren in Parijs: “Ik heb me nog nooit zo lelijk gevoeld”
Maar de weg naar die zelfacceptatie was geplaveid met pijnlijke ervaringen. Vooral haar tijd als model in de modemetropool Parijs heeft diepe littekens nagelaten. “De modellenwereld is een harde, oppervlakkige plek”, vertelt ze met emotie in haar stem. “Ik kwam op castings terecht waar de mooiste meisjes ter wereld samenkwamen. Het waren geen meisjes, het waren volmaakte plaatjes. En ik stond daar maar, met al mijn onzekerheden. Ik heb mij in die tijd lelijker gevoeld dan ooit tevoren in mijn leven.”
De druk om te voldoen aan de onmogelijke schoonheidsidealen dreef haar in een neerwaartse spiraal. “Ik ontwikkelde een eetprobleem. Het was een constante oorlog met mezelf, met mijn innerlijke demonen. Ik was extreem streng en viel mezelf constant lastig.” Ze deelt een bijzonder aangrijpend moment dat haar voor altijd is bijgebleven. “Ik herinner me dat ik mezelf had overeten na een periode van streng diëten. Ik stond voor de spiegel, met tranen die over mijn wangen stroomden. Ik voelde me zo ellendig, zo gevangen in mijn eigen lichaam. Het was een dieptepunt.”
Het gemis van haar vader: “Je kunt je niet voorbereiden op de leegte”
Naast haar carrière komt ook haar prille leven aan bod. Pascale denkt nog dagelijks aan haar vader, die op 76-jarige leeftijd overleed. “76 is natuurlijk een mooie leeftijd, maar voor mij was hij veel te jong. Het doet nog steeds pijn.” Ze benadrukt dat het afscheid, hoe verwacht ook, een ongekende klap was. “Mijn vader was ziek, dus we wisten dat het moment zou komen. Maar dat is een wreed bedrog. Je kunt je onmogelijk voorbereiden op de leegte die iemand achterlaat. Je denkt dat je er klaar voor bent, maar als het zover is, sta je met lege handen.”
Toch is haar verdriet niet louter somber. Ze koestert zijn aanwezigheid op een bijzondere manier. “Ik voel hem nog vaak. Niet op een griezelige manier, maar op een warme, geruststellende manier. Alsof hij over mijn schouder meekijkt. Dat gevoel geeft me kracht. Hij is niet helemaal weg.”
32 jaar met Paul Jambers: “Ik stond op het punt om het uit te maken”
Een constante rots in de branding is haar man, Paul Jambers. Pascale was slechts 24 toen ze trouwde met de 46-jarige topjournalist. Het leeftijdsverschil van 22 jaar zorgde voor de nodige ophef, en dat maakte hun prille relatie niet makkelijk. “De druk van buitenaf was enorm. Iedereen om me heen leek een mening te hebben en vond dat ik er een punt achter moest zetten. Het knaagde aan me.”
Ze onthult een verbazingwekkend keerpunt in hun relatie. “Ik was op een dag een heel goede fles wijn gaan halen. Mijn plan was om naar Antwerpen te rijden, naar Pauls appartement, om het uit te maken. Ik was ervan overtuigd dat de buitenwereld gelijk had. Maar tijdens die rit veranderde alles. Ik dacht bij mezelf: ‘Waarom zou ik mijn leven laten leiden door de mening van anderen? Het is toch mijn leven?’ Tegen de tijd dat ik voor zijn deur stond, was mijn missie 180 graden gedraaid. Ik hield de fles wijn omhoog en zei: ‘Ik heb de beste wijn meegenomen om te klinken op onze liefde.’ En dat doen we nu, 32 jaar later, nog steeds.”
Hun liefdesleven is allesbehalve sleets geworden. “We hebben een heel romantisch leven samen. Ik besteed er aandacht aan, ik ‘cultiveer’ het zoals ik met mijn kookboeken doe. Maar Paul is van nature ook een romanticus. Hij gaat er helemaal in mee.”
Op de vraag of ze bang is om ooit alleen achter te blijven, antwoordt ze vastberaden: “Nee, daar sta ik niet bij stil. Natuurlijk hoop ik dat hij zo lang mogelijk gezond blijft, en daar zetten we ons ook voor in. Mijn prioriteit ligt bij het nu. Bij het samen zijn, bij het genieten van elk moment. Mocht het lot anders beslissen, dan zal ik niet bij de pakken neerzitten. Ik zal koesteren wat we hebben gehad, maar mezelf niet opsluiten. Het leven gaat door, en ik wil het leven.”
Lees meer: Ruben Van Gucht over gemiste geboorte zoontje Mondo: “Een klein litteken dat blijft”
