Het had een romantisch weekend moeten worden in Durbuy. Miljardair en mede-eigenaar Marc Coucke kwam er zaterdag nog met zijn geliefde Valentijn vieren in het exclusieve luxehotel Les Sangliers des Ardennes . Maar amper 24 uur later sloeg het noodlot opnieuw toe voor chef-kok Wout Bru, ditmaal niet met water of vuur, maar met een complete black-out.
Zondagavond, stipt om 20 uur, zat zijn sterrenrestaurant Le Grand Verre afgeladen vol. Vijftig gasten hadden zich geschaard rond de prachtig gedekte tafels, klaar voor wat een topavond moest worden. Tot het licht uitging. En niet alleen bij hem. De hele regio bleek getroffen. “Volgens de brandweer was er door het noodweer een boom op een elektriciteitskabel gevallen, waardoor het net uitviel”, vertelt Bru, die de moed allang niet meer verliest, maar de bui opnieuw voelde hangen.
“Oh nee, het is niet waar: wééral”
Bru’s eerste gedachte was niet paniek, maar een mengeling van ongeloof en fatalisme. “Toen we de kaarsen bovenhaalden en de glaasjes wijn uitschonken, dacht ik: ‘Oh nee, het is niet waar: wééral!’ De rampen blijven ons achtervolgen”, zucht hij.
De herstelling zou minstens twee uur duren, maar de gasten zaten net klaar om aan hun culinaire reis te beginnen. Samen met zijn team besloot Bru het hoofd koel te houden. Ze legden de situatie uit, benadrukten dat de natuur een onberekenbare partner is, en serveerden wat ze wél konden serveren: wijn bij kaarslicht, sfeer op zijn Belgisch, en een flinke dosis begrip.
Een Klein Mirakel aan Tafel
Wat volgde was een avond die niemand had gepland, maar die wellicht langer zal blijven hangen dan menig sterrenmenu. In plaats van stress en ontevreden gezichten, brak er een intieme, haast magische sfeer uit. De gasten, die normaal genieten van een perfect georkestreerde avond met verfijnde gerechten en een vlekkeloze bediening, werden nu plots deel van een ongeschreven script.
“Ik heb wel wat korting gegeven”, lacht Bru achteraf. “Maar de reacties waren ongelooflijk. Mensen begrepen het, ze vonden het zelfs gezellig. Op zo’n moment voel je dat we met zijn allen in hetzelfde schuitje zitten. Alleen was ons schuitje wel even stroomloos.”
Een Hele Reeks Tegenslagen
Wie de voorbije jaren het parcours van Wout Bru heeft gevolgd, weet dat deze black-out slechts het zoveelste obstakel is op een weg vol hobbels. De pech lijkt zich aan hem vast te klampen als een hardnekkige schaduw.
Eerst was er corona. Net als zoveel andere horecazaken moest Le Grand Verre maandenlang de deuren sluiten. Net toen de wereld weer openging en de gasten terugkeerden, trad de Ourthe buiten haar oevers. Het water overspoelde zijn sterrenzaak en richtte voor miljoenen euro’s schade aan . De heropening voelde als een overwinning, maar de littekens bleven.
En toen, in december 2024, vlak voor de drukste periode van het jaar, brak er brand uit in het restaurant . De vlammen vernielden een deel van de zaak en dwongen Bru opnieuw tot sluiting. De renovatie duurde bijna vijf maanden . Net toen hij dacht dat het noodlot was uitgewoed, viel de stroom uit.
Een Filosoof in de Keuken
Toch blijft Bru opvallend gelaten. “Ik heb er een sport van gemaakt om niet in slachtofferschap te vervallen”, zegt hij. “Je kunt twee dingen doen: jezelf wentelen in ellende, of oplossingen zoeken. Wij kiezen voor dat laatste. En eerlijk: zonder onze gasten was het niet gelukt. Hun begrip en loyaliteit zijn ons grootste kapitaal.”
Of Marc Coucke, die zaterdag nog aanwezig was, iets heeft gemerkt van de chaos? “Marc heeft me zondagavond meteen een berichtje gestuurd. Hij zei: ‘Weer een hoofdstuk erbij, Wout. Maar dit overleven we ook wel.’ En gelijk heeft hij.”
Wat Nu?
De elektriciteit is inmiddels hersteld, de kaarsen zijn opgeborgen en de keuken draait weer op volle toeren. Maar de vraag blijft hangen: is dit nu eindelijk de laatste tegenslag voor Wout Bru? Of wacht er achter de volgende bocht van de Ourthe alweer een nieuwe verrassing?
Voorlopig geniet de chef-kok van de kleine overwinningen: een lachende gast, een geslaagd gerecht, een avond zonder rampspoed. “We gaan door. Wat moet, moet. En zolang we hier met een glimlach kunnen staan, blijf ik koken. Ook al is het bij kaarslicht.”
