Ze werd gekroond met een zee van applaus, maar ook met een stortvloed aan kritiek op sociale media. Toch is Olga Lombardo (22) niet van plan om zich klein te laten krijgen. In een openhartig en diepgaand gesprek, nu ze gisterenavond Miss België is, laat de schoonheid uit Leuven de maskers vallen. Achter de glimlach en de kroon schuilt een jonge vrouw met een bewogen verleden, een ijzeren wil en een missie: laten zien dat schoonheid begint bij veerkracht.
Het is een beeld dat de Vlaamse en Waalse media haast unisono toonden: Olga Lombardo, snikkend van geluk, terwijl de diamanten kroon op haar hoofd werd geplaatst. De ontlading was immens. Niet alleen omdat ze net de 94ste Miss België was geworden, maar omdat dat moment voor haar symbool stond voor een overwinning op een leven vol obstakels.
Terwijl de eerste officiële fotoshoot in een luxueus Brussels hotel plaatsvindt, is de 22-jarige Olga gefocust. Ze luistert aandachtig naar de aanwijzingen van de fotograaf, maar in haar ogen is er meer dan alleen pose. Er is een diepgang, een verhaal dat naar buiten wil.
“Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik harder moest werken dan anderen om gezien te worden”, begint ze, terwijl ze even wegzakt in de sofa van de hotel suite. “Niet omdat ik niet goed genoeg was, maar omdat het leven me nu eenmaal geen cadeautjes heeft gegeven. Deze kroon voelt dan ook niet als een geschenk, maar als een bewijs. Een bewijs dat knokken loont.”
Van Gabon naar de studentenstad
Olga’s verhaal begint niet in België, maar duizenden kilometers verderop, in Gabon. Tot haar zesde groeide ze op in Centraal-Afrika, in een warme, maar voor haar jonge geest complexe wereld. “Ik herinner me de geuren, de warmte, de lach van mijn moeder. Maar ik herinner me ook de stilte rondom mijn afkomst”, zegt ze, haar stem zacht maar vastberaden.
De grootste schok kwam toen haar moeder besloot naar België te verhuizen voor een betere toekomst. In een vreemd land, met een nieuwe taal, kreeg de jonge Olga niet alleen te maken met cultuurshock, maar ook met een verpletterende waarheid. De man die ze altijd als haar vader had beschouwd, bleek dat niet te zijn.
“Het was alsof de grond onder mijn voeten wegviel”, geeft ze toe. “Je identiteit is op die leeftijd zo fragiel. Je bouwt jezelf op uit de verhalen die je ouders je vertellen. En plotseling bleek een essentieel deel van dat verhaal niet te kloppen.” Het was het begin van een lange zoektocht naar zichzelf, naar haar wortels, en naar een plek waar ze écht thuishoorde. Die plek vond ze uiteindelijk in Leuven, de stad waar ze nu al enkele jaren woont en studeert. “Leuven is mijn thuisbasis geworden”, vertelt ze. “Het is er levendig, maar ook warm. Ik kan er tot rust komen tussen de colleges door.”
En die colleges zijn niet min: Olga studeert Farmaceutische Wetenschappen aan de KU Leuven. Een zware opleiding die ze combineert met haar modellenwerk. “Het is soms een ware evenwichtsoefening”, lacht ze. “Tussen labo-experimenten en fotoshoots. Maar ik hou van beide werelden. In het labo moet je precies en analytisch zijn, op het podium mag ik mijn creatieve en emotionele kant tonen.”
Pesten, racisme en de vechtlust
Aankomen in een Belgische school met een donkere huidskleur en een onzeker verhaal, maakte haar een makkelijk doelwit. “Ik was het exotische meisje, het meisje zonder vader. Kinderen kunnen wreed zijn. Ik kreeg opmerkingen over mijn haar, mijn huid, mijn manier van praten. Ik voelde me constant buitengesloten.”
Waar een ander kind zou breken, ontwikkelde Olga een pantser. “Ik besloot dat ik me niet langer slachtoffer zou voelen. Ik ben gaan knokken. Voor mij was dat niet agressief zijn, maar wel bewijzen dat ik erbij hoorde. Ik werd perfectionistisch. Als ik dan toch anders was, dan zou ik de beste versie van mezelf zijn. Ik wilde ze laten zien dat ze ongelijk hadden.”
Die vechtlust bracht haar niet alleen naar de dansschool, maar ook naar de universiteit. Haar studie sociaal werk, die ze eerder opnam, en nu farmacie, getuigen van een drang om te begrijpen en te helpen. “Ik wilde anderen helpen die zich ook verloren voelden. Ik wist hoe het was om geen stem te hebben. Ik wilde die stem voor hen worden.”
De kroning en de golf van haat
Toen haar naam gisterenavond viel in het Plopsa Theater in De Panne , leek al het leed even vergeten. Ze was Miss België. Het ultieme bewijs dat een meisje met een migratieachtergrond, een gecompliceerde familiegeschiedenis en een eigen wil, de harten van de jury kon veroveren.
Maar de euforie was van korte duur. Terwijl de ene helft van het land haar feliciteerde, ontketende de andere helft een storm op sociale media. “Te dik”, “niet knap genoeg”, “geen echte Miss”, “alleen gekozen omwille van woke”. De commentaren waren hard en persoonlijk.
Olga zucht. Ze heeft de berichten gezien, maar weigert zich erin te verliezen. “Natuurlijk doet het pijn. Ik ben ook maar een mens. Maar ik heb zoveel hardere dingen meegemaakt dan anonieme accounts die mijn uiterlijk bekritiseren. Dit is water van de champs élysées vergeleken bij de oceaan waar ik doorheen heb moeten zwemmen.”
Ze benadrukt dat de kritiek haar niet onberoerd laat, maar haar wel sterker maakt. “Ik heb een keuze: ik kan me wentelen in die negativiteit, of ik kan het gebruiken als brandstof. Ik kies voor dat laatste. Deze kritiek bewijst precies waarom Miss België nog steeds belangrijk is. Het is meer dan een schoonheidswedstrijd. Het is een platform. Een platform om te laten zien dat een vrouw niet in één hokje past. Dat je rondingen mag hebben. Dat je een verhaal mag hebben. Dat je uit Gabon mag komen.”
De schaduw over de organisatie
Maar er is meer dan alleen de kritiek op haar uiterlijk. De verkiezing van Olga valt samen met een van de meest turbulente periodes uit de geschiedenis van Miss België. De organisatie heeft een “woelig jaar” achter de rug . Meerdere ex-missen en kandidates hebben de afgelopen maanden hun stem verheven met verontrustende getuigenissen.
Zo getuigde Kenza Ameloot, Miss België 2024, eerder al over haar negatieve ervaringen . Ook Celine Van Ouytsel liet zich in het VRT-programma ‘Het Huis’ kritisch uit over de aanpak achter de schermen . De verhalen schetsen een beeld van machtsmisbruik en een toxische werkomgeving.
De timing van Olga’s overwinning is extra beladen omdat net op de avond van de finale de Waalse openbare omroep RTBF een reportage uitzond over een ex-deelneemster die getuigt over ongepast gedrag . Volgens RTBF zou het gaan om zowel seksueel getinte uitspraken als aanrakingen door een van de organisatoren. Er zou zelfs een klacht zijn ingediend en het parket zou een onderzoek hebben opgestart . De organisatie zelf ontkent de beschuldigingen met klem .
Voor Olga werpt dit een extra uitdaging op. Ze wordt niet alleen Miss België, ze wordt dat op een moment dat het instituut waar ze nu het gezicht van is, zwaar onder vuur ligt. Hoe gaat ze daarmee om?
“Ik kan alleen maar spreken over mijn eigen ervaring”, antwoordt ze voorzichtig. “En ik moet zeggen dat ik tijdens de voorbereiding en de finale een heel goede begeleiding heb gehad. Ik voelde me gesteund.” Ze pauzeert even. “Maar ik heb de verhalen gehoord en ik neem ze serieus. Ik vind het belangrijk dat elke vrouw zich veilig en gerespecteerd voelt. Als mijn titel kan bijdragen aan een cultuur van transparantie en verbetering, dan zal ik me daar ook voor inzetten. Ik wil een Miss zijn voor iedereen, en dat betekent ook dat ik oren en ogen open wil houden.”
De nieuwe Missie van Miss België
Met haar verkiezing wil Olga Lombardo de komende twaalf maanden dan ook een boodschap uitdragen die verder gaat dan glitter en galajurken. “Ik wil het gezicht zijn van veerkracht. Ik wil naar scholen gaan en praten met kinderen die gepest worden. Ik wil me inzetten voor organisaties die zich richten op kansarme jongeren en meisjes in moeilijke gezinssituaties. Ik wil hen vertellen: ‘Kijk naar mij. Ik heb het gevoel dat ik er niet bijhoorde, ik heb gelogen en bedrog meegemaakt, ik heb haat over me heen gekregen. En toch sta ik hier. Jullie kunnen dat ook.'”
Ze gelooft heilig in de kracht van de titel, ook al wordt die door sommigen als oubollig bestempeld. “Vroeger ging het misschien alleen om de buitenkant. Maar de tijden veranderen. De maatschappij vraagt om inhoud. De mensen willen een Miss met een mening, een Miss met een verhaal, een Miss die hen inspireert. En dat ben ik.”
Op de vraag wat ze nu het liefste wil, nu de eerste hectische dagen achter de rug zijn, antwoordt ze met een lach die haar hele gezicht doet oplichten. “Genieten. Ik heb zo lang het gevoel gehad dat ik moest presteren om liefde en erkenning te krijgen. Nu wil ik gewoon even zijn. Genieten van dit moment, van de kans die ik krijg. Ik wil bellen met mijn moeder en haar zeggen dat het goed komt. Dat haar dochter, dat kleine meisje uit Gabon met al die vragen, eindelijk is aangekomen. Thuis is in haar eigen vel, in Leuven.”
En met die woorden staat Olga Lombardo op, klaar voor de volgende fotoshoot. De kroon zit perfect, maar het is de blik in haar ogen – een mengeling van kwetsbaarheid en onverwoestbare kracht – die het langst zal blijven hangen. Miss België 2026 is niet zomaar een mooie vrouw. Ze is een strijder met een kroon, die nu ook de strijd moet aangaan om het vertrouwen in haar eigen organisatie te herstellen.
