In een openhartig en emotioneel gesprek in het programma ‘De Columbus’ heeft Viktor Verhulst voor het eerst in detail teruggeblikt op het traumatische verkeersongeval dat zijn leven enkele jaren geleden drastisch had kunnen veranderen. De bekende dj en zoon van mediamagnaat Gert Verhulst beschreef hoe hij destijds met hoge snelheid op een stilstaande file inreed, wat resulteerde in een spectaculaire crash waarbij zijn voertuig meerdere keren over de kop sloeg. “Toen ik hoorde dat er geen andere gewonden waren, viel er een enorme last van mijn schouders,” vertelde een zichtbaar aangeslagen Viktor.
Foto: © VRT
Het moment waarop alles misging
Met trillende stem beschreef Viktor het precaire moment waarop het drama zich voltrok. “Ik ben letterlijk vier keer over de kop gegaan,” blikt hij nu met een mengeling van ongeloof en dankbaarheid terug op die fatale dag. “Iedereen kent dat gevoel wel, dat je knikkebollend achter je stuur zit omdat je in slaap dreigt te vallen tijdens het rijden. Je ogen vallen dicht, je concentratie vervaagt. Plotseling schiet je dan met een schok wakker en realiseer je je in een fractie van een seconde dat je met 120 kilometer per uur over de snelweg raast, terwijl het verkeer nog geen 50 meter verderop volledig stilstaat.”
Het besef van de dreigende catastrofe kwam te laat. De dj reageerde instinctief en trapte vol op zijn remmen, maar zoals hij zelf beschrijft: “Er was simpelweg te weinig tijd om nog iets te kunnen doen. De afstand was te kort, de snelheid te hoog. Toen heb ik met de rechtervoorkant van mijn wagen een vrachtwagen vol geraakt.”
In de cruciale seconden voordat de impact plaatsvond, maakte Viktor een overlevingsreactie die mogelijk zijn leven heeft gered. “Ik weet nog heel goed dat ik op dat moment mijn handen stevig tegen het plafond van de auto heb gezet, zodat ik me kon schrap zetten en stevig in mijn stoel zou blijven zitten tijdens wat er komen ging,” vertelt hij.
De chaos na de botsing
Wat volgde was een chaotische en angstaanjagende ervaring die Viktor voor altijd zal bijblijven. “Plots hing ik volledig ondersteboven in mijn autowrak,” beschrijft hij het surreële moment. “Ik heb toen mezelf uit mijn gordel losgemaakt, maar omdat ik niet goed bij zinnen was en de situatie verkeerd inschatte, ben ik vervolgens met mijn gezicht recht in het verbrijzelde glas van de voorruit gevallen.”
Ondanks de shock en de pijn die hij voelde, was Viktors eerste gedachte niet aan zichzelf. “Het enige waar ik op dat moment aan kon denken was: ik hoop gewoon dat er niemand anders gewond is geraakt door mijn fout. Die angst overheerste alles,” bekent hij eerlijk.
Al snel verzamelden zich enkele omstanders en hulpverleners rond het zwaar beschadigde voertuig. “Ze kwamen naar het raam van mijn auto en ik zag aan hun gezichten dat ze compleet verschoten waren dat ik nog in leven was. Blijkbaar zag het wrak er zo erg uit dat ze niet verwacht hadden iemand levend aan te treffen,” aldus Viktor. “Mijn allereerste vraag aan hen was of ik iemand anders geraakt of verwond had. Toen ik hoorde van de hulpverleners dat er geen andere slachtoffers waren, dat niemand anders door mijn fout gewond was geraakt, viel er letterlijk een enorme, ondraaglijke last van mijn schouders. Dat was het moment waarop ik pas echt besefte hoe gelukkig ik was geweest.”
Het besef achteraf
In zijn gesprek met Wim Lybaert toonde Viktor zich bijzonder reflectief over de gebeurtenis en de impact ervan op zijn leven. “Ik besef maar al te goed dat ik ongelooflijk veel geluk heb gehad die dag,” geeft hij eerlijk toe. “Ik denk daar nog regelmatig, eigenlijk nog heel vaak, over na. Het is iets wat me bijblijft.”
Met een serieuze blik voegde hij eraan toe: “Stel je voor dat die vrachtwagen geen grote, robuuste vrachtwagen was geweest, maar een kleine Fiat 500 met bijvoorbeeld twee jonge kinderen op de achterbank. Dan had ik nu iets heel anders voor mij gehad. Dan was mijn leven, en dat van anderen, compleet anders geweest. Die gedachte houdt me soms nog wakker.”
Levensfilosofie en authenticiteit
Tijdens zijn ontmoeting met Wim Lybaert in ‘De Columbus’ opende Viktor zich ook over zijn bredere levensvisie en hoe hij tegenwoordig in het leven staat, mede beïnvloed door ervaringen zoals dit ongeval.
“Als je me vraagt wat mijn grootste verwezenlijking in het leven is, dan is dat vrij simpel: ik ben echt, oprecht gelukkig,” vertelt hij met overtuiging. “Ik krijg dan vaak van mensen te horen dat ik natuurlijk wel ‘goed geboren ben’, alsof dat automatisch geluk betekent. Maar dat heeft er in mijn ogen helemaal niks mee te maken,” aldus de zoon van mediamagnaat Gert Verhulst. “Ik ken persoonlijk heel veel mensen die in rijke of bekende families geboren zijn en die diep, diep ongelukkig zijn. Geld en status garanderen geen geluk.”
Viktor beschrijft zichzelf als iemand die bewust kiest voor een zorgeloos bestaan. “Ik maak me ook opvallend weinig zorgen over dingen,” legt hij uit. “Piekeren en tobben is in mijn ogen pure tijdverspilling. Het verandert namelijk helemaal niks aan de situatie waar je je zorgen over maakt. Je kunt beter die energie steken in positieve dingen.”
Geen behoefte aan externe validatie
Een ander belangrijk aspect van Viktors levensingesteldheid is zijn onafhankelijkheid van de mening van anderen. “Mensen liggen daarnaast ook veel te veel wakker van wat anderen van hen denken. Dat vind ik zonde van je energie,” stelt hij. “Ik wil gewoon graag gezien en gewaardeerd worden door mijn vriendin, mijn familie en mijn beste vrienden. Dat zijn de mensen die er echt toe doen in mijn leven. De rest is bijzaak.”
Presentator Wim Lybaert confronteerde Viktor met de vraag of deze houding niet arrogant of onverschillig kan overkomen op anderen. “In mijn specifieke geval denk ik van niet,” reageert Viktor bedachtzaam. “Ik ben altijd gewoon mezelf, in elke situatie. Ik beweer niet dat ik per se goed of grappig ben. Ik vind mezelf echt niet de waanzin of iets bijzonders, helemaal niet zelfs.”
“Maar ik ben wel wie ik ben, authentiek en eerlijk. Ik speel geen rolletje of doe niet alsof ik iemand anders ben om mensen te pleasen,” vervolgt hij. “En als iemand mij daarom niet leuk vindt of niet kan waarderen? Wat moet ik daar dan aan doen? Ik kan en wil niet veranderen in iemand die ik niet ben. Ik ben gewoon wie ik ben, met al mijn goede en minder goede kanten. That’s it.”
Deze combinatie van kwetsbaarheid over het ongeval en stevige zelfkennis maakt van Viktors optreden in ‘De Columbus’ een bijzonder openhartig en menselijk portret van iemand die door een levensbedreigende ervaring heen is gegaan en daar lessen uit heeft getrokken over wat er echt toe doet in het leven.
