Philippe Geubels (45) gooit het achterste van zijn tong — en dat is zelden zo letterlijk geweest. In een openhartig gesprek bij Peter Van de Veire & De Zandloper deed de gevierde stand-upcomedian zijn boekje open over een periode in zijn leven die hij jarenlang angstvallig verborgen hield: een zware strijd met angstaanvallen die begon toen hij amper zestien was.
Alles begon boven Parijs
Het was op de Eiffeltoren dat het voor de eerste keer toesloeg. “Van de ruimte of de indrukwekkendheid daarvan”, aldus Geubels zelf. Die ene ervaring zette een domino-effect in gang: al snel ontwikkelde hij pleinvrees, en het gewone leven werd een dagelijkse hindernisbaan. “Zelfs gewoon op straat wandelen kon een angstaanval uitlokken”, bekent hij. “Vanbinnen ging ik dood, maar vanbuiten heeft denk ik niemand dat gezien.”
Het meest schrijnende detail? Twee volle jaren zweeg hij erover. Geen vrienden, geen familie, niemand. Pas op zijn achttiende zette hij de stap naar therapie — maar de weg erheen was lang en eenzaam.
Angst bevechten werkt averechts
Geubels schetst hoe hij destijds alles deed om zijn angst te omzeilen. Concerten bijwonen? Een energieslurpende opdracht. Sociale situaties? Beter vermijden. “Ik kon niet omgaan met de emotie angst. Ik vocht daar heel hard tegen en deed van alles om die angst niet te hoeven voelen”, vertelt hij eerlijk. Maar net dát, zo begreep hij later, was de grootste vergissing. “Je moet leren om die angst wél te voelen, anders blijft er altijd wel iets van angst de kop opsteken.”
Vandaag ervaart hij het verschil aan den lijve. Waar uitstappen en activiteiten hem vroeger uitputten, geeft diezelfde dingen doen hem nu net energie.
Bekend, maar niet per se gelukkiger
Ook de keerzijde van zijn roem komt ter sprake. De aandacht die hij buiten het podium krijgt, vindt Geubels nog steeds niet evident. “Ik vond dat moeilijk. Er gebeurde — en gebeurt nog altijd — veel in mijn hoofd.” De man die ooit rekken vulde bij Colruyt en uitgroeide tot een van de populairste comedians van Vlaanderen, nuanceert het sprookje van de BV-status met frappante nuchterheid: “Het echte geluksgevoel verandert niet omdat je bekend wordt. Soms is het zelfs minder.”
Een verrassend kwetsbaar portret van een man die op het podium de wereld laat lachen, maar daarbuiten zijn eigen gevechten vecht — en wint.
